De moeder schrikt als ze haar pasgeboren zoon ziet. Zijn hele lichaam is bedekt met donkere, bloederige geboortevlekken.

Toen Dylan Little vier jaar geleden geboren werd, waren zijn moeder Kara en de artsen sprakeloos: de rug van het kleintje zat helemaal onder de grote, donkere geboortevlekken. Ook zijn armen en benen zijn bedekt met grote moedervlekken. Zoals men op de afdeling intensieve zorgen vaststelt, werd Dylan geboren met een zeldzame huidaandoening genaamd naevus vaevocellularis.

Waarschuwing: de volgende foto’s kunnen door sommige personen als schokkend ervaren worden.

“Toen Dylan geboren werd, zag meer dan 80 procent van zijn lichaam onder de moedervlekken – zijn rug was volledig zwart en bloedde, zijn gezicht, armen en benen, alles zat onder de donkere vlekken” zegt zijn moeder Kara.

Iedereen heeft wel geboortevlekken, maar op deze schaal komt het slechts voor bij een op 500.000 mensen.

Zijn ouders Kara en Nikki informeren zich over de toestand van Dylan en vrezen dat hij op een dag een dodelijke huidkanker zal ontwikkelen. Om de vlekken operatief te laten verwijderen, zijn ze gewoon te groot.

Maar dan komt hulp uit onverwachte hoek: kussen – iets gelijkaardig dat voor borstimplantaten wordt gebruikt – worden onder de huid van Dylan geplaatst. Deze worden gedurende drie maanden langzaam met een zoutwateroplossing gevuld en moeten zijn huid een beetje rekken. Deze voorbereidende maatregel is noodzakelijk voor zijn verdere behandeling.

LEES OOK!  Ik kan geen kinderen meer krijgen, omdat ik HAAR vertrouwde! HARTVERSCHEUREND!

Vervolgens werden de kussen verwijderd. De moedervlekken worden verwijderd en terug opgevuld met de ondertussen uitgerekte huid.

Om de drie tot zes maanden moet Dylan geopereerd worden. In totaal 26 operaties moet hij doorstaan. Ondertussen is ongeveer de helft van de vlekken verwijderd.

“We hopen dat we alle vlekken door gezonde huid kunnen vervangen om zo het risico op huidkanker te beperken. We proberen alles in het werk te stellen om hem een normaal leven te geven” zeggen de ouders.

Ze komen naar buiten met hun verhaal om te vermijden dat onwetende mensen hem als een “monster” zouden beschouwen.