in ,

De artsen komen er achter wat zijn ouders de jongen aangedaan hebben en weten dat hij verloren is. Maar een maand later komt een vreemde hem tot redding.

De kleine jongen Dima Kalekin uit de Oekraïne heeft geen herinnering aan zijn ouders. Op de dag nog van zijn geboorte krijgen ze diagnose dat Dima aan een zogenaamde Hydrocephalus (in gewone spreektaal ook wel „waterhoofd“) lijdt. Als de ouders hun zoon zien lopen ze domweg het ziekenhuis uit – en komen er nooit meer terug. Dima wordt in een weeshuis voor geestelijk gehandicapte kinderen in Krematorsk in het oosten van het land gebracht.

Vier jaar later kan Dima nog steeds niet lopen of met bestek eten. De verpleegsters hebben weinig hoop dat hij zich normaal zal ontwikkelen. Zij hadden er eigenlijk geen moment rekening mee gehouden dat hij sowieso zo lang zou leven en zelfs een paar woorden zou kunnen praten. Het noodlot heeft echter nog een andere streek voor Dima in petto.

Als in het oosten van de Oekraïne de oorlog uitbreekt wordt het leven van duizenden onschuldige burgers bedreigd, waaronder dat van Dima en de andere weeskinderen in Krematorsk. Het weeshuis bevindt zich midden in een bestreden zone in het crisisgebied en geen van de strijdende partijen kan het er over eens worden wie de wezen zou moeten evacueren. Een week lang moeten de kinderen en de verpleegsters steeds weer van plaats naar plaats vluchten, zonder voldoende water, voedsel of medische verzorging. Pas als een vechteenheid van de separatisten zich ervan bewust wordt dat de kinderen elk moment kunnen sterven, verklaard deze zich bereid de kinderen aan de Oekraïense overheid over te dragen.

Lees ook  De 2-voudige moeder laat het pak melk op de parkeerplaats kapot vallen. Wat de oude vrouw dan voor haar doet, zorgt ervoor dat ze huilend achter het stuur in elkaar zakt

Ze worden in een ziekenhuis in Charkow geplaatst waar zelfs de artsen hun tranen niet kunnen binnenhouden als ze Dima voor de eerste keer zien. Hij heeft op de vlucht zo lang geleden dat hij meer dood dan levend is. Een van de behandelend artsen herinnert zich: „Dima en de andere kinderen werden van de oorlog gered. Dima heeft in zijn toestand en met zijn ziekte in ons land geen kans.“ De medewerkers van de kliniek zijn zo wanhopig dat ze zich tot een priester wenden die voor Dima bidt, opdat de jongen een liefdevolle familie vindt en de kans op een beter leven zal krijgen.

En de bijzondere bijstand lijkt zich uit te betalen: Want slechts enkele weken nadat Dima en de andere kinderen in een nieuw weeshuis geplaatst zijn, ontmoet de jongen Ernest en Ruth Chaves, een echtpaar dat uit het Amerikaanse Vermont de halve wereld over gevlogen is om hem te ontmoeten. Ze hebben via de televisie over de verschrikkelijke omstandigheden in de Oekraïne vernomen en zouden graag maar een kind uit het bestreden gebied adopteren.

Lees ook  Ambulance stopt zodat stervende papa strand kan zien waar kinderen altijd speelden.

Het echtpaar heeft werkelijk een enorm groot hart; algauw hebben zij alle kinderen samen geadopteerd. Dankzij hun ervaring hebben zij snel alle benodigde documenten bij verzameld en in september 2015, twee maanden na hun eerste ontmoeting, krijgt Dima een nieuw tehuis en een nieuwe naam. Hij heet nu Zebadiah Chaves en bereidt zich voor op een nieuw leven in de VS.

Omring door liefdevolle familieleden maakt de kleine Zebadiah een snelle verandering door. Slechts een paar dagen na zijn aankomst leert de jongen, die tot dan toe altijd gevoerd worden moest, een lepel vast te houden en zelfstandig te eten.

Een jaar later is de transformatie nog drastischer: Zebadiah praat, verstaat twee talen en zet zowaar zijn eerste voorzichtige stapjes. Na uitvoerig onderzoek stellen de artsen al snel vast dat zijn hersenen geen grote schade door zijn ziekte geleden hebben en dat hij zich als een volkomen normaal kind kan ontwikkelen.

Echtgenoot legt uit waarom zijn vrouw haar hand in zijn overhemd steekt, laat internet in tranen achter

Werkelijk onvoorstelbaar wat er gebeurt als je fruit in een zak rijst steekt. Hier zaten we ons hele leven al op te wachten!