in

De 4 kinderen zijn bang van hun moeder. Als volwassenen hebben ze haar slechts één ding te zeggen.

Deze brief is het verhaal van een moeder, geschreven door haar volwassen dochter. We beseffen maar zelden dat onze moeders ons tijdens onze jeugd veel meegeven van hun eigen leven. Als volwassene kunnen we terugblikken en erkennen dat we haar dankbaar moeten zijn omwille van de persoon die we vandaag zijn. Haar liefde en zorg zijn van onschatbare waarde, vaak ook al omdat ze ons voor domme dingen behoeden …

“Ik had de gemeenste moeder ter wereld. Terwijl andere kinderen zoetigheden als ontbijt aten, werden wij gedwongen om eieren of toast te eten.

Terwijl anderen tijdens de pauze cola en snacks kochten, had ik alleen een boterhammetje. Zoals je je wel kunt voorstellen was ik ook over het avondeten niet altijd tevreden. Ik had slechts één schrale troost: ik was niet alleen in mijn lijden, mijn zus en twee broers deelden dezelfde slechte moeder als mij.

Als we buiten gingen spelen, moesten we stipt op het aangegeven uur terug thuis komen – we durfden geen minuut te laat komen. Ze dwong ons ertoe om telkens zuivere kledij aan te trekken en ons elke dag te baden, terwijl andere kinderen soms dagenlang hetzelfde aanhadden. De andere kinderen lachten ons uit omdat onze kledij door onze moeder zelf genaaid werd om geld te besparen.

Lees ook  Politieagent ‘rijdt voor de grap op bekende in’, slachtoffer doet aangifte

Maar dat is nog niet alles! Bij ons heerste er een strenge discipline. Ook al gingen we soms na negenen slapen, moesten we de dag nadien toch stipt om acht uur opstaan. We mochten in het weekend niet zoals andere kinderen tot s’ middags in bed liggen.

Terwijl zij nog sliepen, moesten wij de afwas doen, het bed opmaken, koken en andere moeilijke dingen leren. Vaak dacht ik dat ze ’s nachts wakker lag om allerlei moeilijke klusjes voor ons te verzinnen.

Ze eiste dat we altijd de waarheid en niets dan de waarheid zouden zeggen, ook al was die waarheid niet altijd even leuk.

De tijd verstreek, maar ons leven werd er niet beter op. We mochten niet in bed blijven liggen en ons ziek melden om niet naar school te moeten, zoals andere kinderen dat zo vaak wel deden.

Terwijl onze vriendjes met een wondje aan hun vinger niet naar school hoefden, moesten wij ziek naar school, en ook nog eens goede resultaten mee naar huis nemen. Onze moeder verlangde dat we altijd het beste van onszelf gaven.

Lees ook  Lichaam vermiste Loek Streukens gevonden bij grote zoekactie bij Meppel

De jaren vergingen, en zo ging het alsmaar verder. Op school waren we vaak het middelpunt van de spot. Ook daarna durfden we niet uitrusten. Mijn moeder had werkelijk iets vreselijk aangericht: twee van ons gingen naar de universiteit, en geen van ons heeft ooit een strafbaar feit gepleegd. Aan de mensen wie we geworden waren, had slechts één iemand schuld, en dat was onze harteloze moeder.

Vele interessante, leuke dingen die onze vrienden wel mochten, werden ons verboden. Maar het maakte verantwoordelijke en eerlijke mensen van ons.

Deze ervaring probeer ik nu ook aan mijn drie kinderen door te geven. En als ze me “gemeen” noemen, ben ik trots. Want ik ben zelf erg blij dat ik de gemeenste moeder ter wereld heb gehad.”

Vaak begrijpt men pas na vele jaren wat het is om vader en moeder te zijn. En dan pas kan men waarderen wat voordien zo oneerlijk leek.

DEEL dit bericht als ook jij zo’n “gemene” moeder hebt!

Borstdensiteit is wellicht de belangrijkste indicator van een verhoogd risico op borstkanker.

Vrouw moest haar oog laten verwijderen na vreselijk make-up ongeluk.