in

Dochters verliezen beide ouders uit Harderwijk aan corona: ‘Ineens moesten we twee kisten in de aarde laten zakken’

Het was dinsdag zijn verjaardag. Jaap Wildeman zou 85 jaar oud zijn geworden, maar hij overleed op woensdag 18 maart.

Corona. Vijf dagen nadat ook zijn vrouw Jeannette (83) bezweek aan de gevolgen van de virusinfectie.

Voor hun dochters Esmaralda en Ellis staat sindsdien de wereld stil. ,,We zitten niet bij elkaar om taartjes uit te kiezen, we zijn de grafstenen aan het uitzoeken. Niet te bevatten.

Zomaar ineens moesten we twee kisten tegelijk in de aarde laten zakken. En dat moesten we ook zélf doen. Want we konden geen zes dragers vinden die het aandurfden.’’

Knuffelen
Esmaralda (54) woont in Nieuwegein, haar zus Ellis (57) in Zeewolde. Bij haar heeft ze de afgelopen weken in quarantaine doorgebracht.

Dinsdag mocht ze ook eindelijk naar huis, naar haar man en twee zoons. ,,Thijs is de jongste, hij is elf. Hij verheugde zich er enórm op. Eindelijk mama weer knuffelen.’’

Ook uit naam van haar zus Ellis van Hezel wil Esmaralda van Soest vertellen over de nachtmerrie waarin haar familie is beland.

Niet in de laatste plaats om anderen te waarschuwen: ,,Wij hebben de meest gemene kant van het coronavirus recht in de ogen gezien.

Laten de mensen asjeblieft, ásjeblieft alle getroffen maatregelen serieus nemen. Alleen zo kunnen we stoppen wat mijn ouders is overkomen en wat wij nu nog doorstaan.’’

”Wij hebben de meest gemene kant van het coronavi­rus recht in de ogen gezien. Laten de mensen asjeblieft, ásjeblieft alle getroffen maatrege­len serieus nemen”
– Esmaralda van Soest

Schnauzers
Zestig jaar zijn ze samen geweest. Geen dag waren ze zonder elkaar. Haar ouders Jaap en Jeannette woonden in een verzorgingshuis in Harderwijk.

,,Het was zo’n stel dat niet met, maar ook niet zónder elkaar kon. Ze hadden twee kamers naast elkaar. Moeder keek graag televisie.

Als het vader even te druk werd, kon hij zich terugtrekken en op zijn eigen kamer een boekje lezen of een puzzel maken.

Zo was het prima geregeld. Mijn ouders hadden vroeger een dierenhotel aan huis. Mijn vader fokte schnauzers.

De zaak hebben ze altijd met z’n tweetjes gedaan. Zestig jaar zijn ze samen geweest. Geen dag waren ze zonder elkaar.’’

Sinds zijn herseninfarct zat vader Jaap in een rolstoel. Moeder Jeannette was longpatiënt, ze had COPD. Af en toe, als het even minder ging, werd ze opgenomen in het St. Jansdal in Harderwijk.

In het ziekenhuis kreeg ze dan een prednisonkuur. Op zaal werd ze als het ware weer opgelapt, zodat ze er weer tegen kon.

,,Ze kwam op maandag weer thuis uit het ziekenhuis. De dinsdag erop voelde ze zich al niet zo lekker.

Toen we de huisarts belden, verschenen binnen de kortste keren de bekende mannen in pakken, compleet met mondkapjes en handschoenen die bij de polsen waren afgeplakt. Huh?

Lees ook  Zijn dode tweelingbroer groeit verder in het lijf van het kind! Deze foto’s gingen de wereld rond.

Daar keken wij erg van op natuurlijk. Waar was dat voor nodig? Het bleek dat ze op zaal had gelegen bij een man die positief was getest op corona.’’

Grapje
Op vrijdag de dertiende, maakte ze om zeven uur ’s ochtends nog een grapje tegen de man in het bed naast haar. ‘Wat een slecht hotel is dit.

Elke ochtend hagelslag op het brood en het ontbijt komt telkens véél te vroeg’. Vijf kwartier later is ze doodver­klaard

Nu ook zelf verdacht van het besmet zijn met het virus, werd Esmaralda’s moeder via de eerste hulp van het St. Jansdal met drie anderen op een kamertje apart gelegd.

,,Die drie werden ook verdacht van het hebben van corona. Ze zijn alle vier getest.’’ De volgende dag, woensdagmiddag, belde moeder Jeannette zelf op: ,,Ik heb het.’’

Esmaralda: ,,Donderdag werd ze vervolgens héél ziek. We dachten dat ze het niet zou redden. Maar diezelfde avond knapte ze op. De koorts zakte, ze kreeg meer lucht.

‘Met jullie moedertje gaat het weer goed’, zei ze zelf, ook blij. Het leek erop dat ze erdoorheen ging komen.

De volgende ochtend, op vrijdag de dertiende, maakte ze om zeven uur ’s ochtends nog een grapje tegen de man in het bed naast haar. ‘Wat een slecht hotel is dit.

Elke ochtend hagelslag op het brood en het ontbijt komt telkens véél te vroeg.’ Vijf kwartier later is ze doodverklaard. Zó geniepig is dat virus.’’

Grieperig
Jeannette Wildeman was de zesde coronadode van Nederland. In de dagen die voorafgingen aan haar overlijden liep het verplegend personeel wél in beschermende kleding door de gangen van het St. Jansdal, maar het bezoek kon toen — nu inmiddels ondenkbaar — nog zó binnenlopen. Vader Jaap werd in die dagen een paar keer in zijn rolstoel bij zijn zieke vrouw gereden.

”De begrafenis van moeder stond gepland voor dinsdagmid­dag, maar die maandag was het voor iedereen duidelijk geworden dat mijn vader daar niet bij kon zijn. Hij was te zwak”

Esmaralda: ,,Pa was de zaterdag na haar overlijden niet lekker. ‘Ga maar vroeg maar bed’, zeiden we tegen hem. Zondagochtend leek hij wat grieperig.

De huisarts vond dat we het moesten aanzien; het kon ook stress zijn in combinatie met zijn slechte conditie. Hij had immers net zijn vrouw verloren.

De begrafenis van moeder stond gepland voor dinsdagmiddag, maar die maandag was het voor iedereen duidelijk geworden dat mijn vader daar niet bij kon zijn. Hij was te zwak.

We zouden alles filmen en fotograferen, spraken we af. Zo kon hij alles tóch meebeleven. Hij wilde kort tevoren nog geschoren worden, zodat hij tijdens de begrafenis netjes thuis zou zitten.

Lees ook  Even meekijken: Geneviève Fox neemt nóg een maatje meer en gaat naar 800cc!

Maar die bewuste ochtend, op weg daarnaartoe, werden we op zijn eigen telefoon gebeld door het verzorgingshuis: we moesten gelijk komen, het was ineens helemaal mis.’’

Vechtstand
Het was zó erg, we hebben zijn longen langzaam vol horen lopen. Dat gun je niemand. Hoge koorts, hoesten, extreem benauwd.

De huisarts zei tegen Jaap Wildeman dat hij hem weliswaar in slaap kon brengen, maar dat hij dan vermoedelijk niet meer wakker zou worden.

,,Dat is goed’’, gaf Jaap als antwoord. Tegen zijn dochters zei hij: ,,Meiden, jullie hebben het goed gedaan. Bedankt voor alles, ik ga.’’

Esmaralda: ,,We hebben nog uren, uren en úren aan zijn bed gezeten. Zijn geest was er klaar voor, maar zijn lichaam stond nog in de vechtstand. Het was zó erg, we hebben zijn longen langzaam vol horen lopen. Dat gun je niemand.’’

Jaap en Jeannette werden gelijktijdig begraven, in extreem kleine kring. Geen condoleance, geen dienst, geen koffie achteraf. Geen arm om de schouder, geen schouder om op uit te huilen.

,,Ellis en ik stonden aan de ene kant van het graf. Omdat we allebei ook ziek waren geweest. Verkouden, rillerig, maar overwegend lichte klachten.

Ik had getest willen worden, maar dat kon niet. Er waren te weinig tests. We konden er toch wel vanuit gaan, kregen we te horen, dat we besmet waren geraakt.

Aan de andere kant van het graf, minstens drie meter verder, stonden mijn man, mijn zwager, de kinderen. Onderling ook weer op anderhalve meter afstand van elkaar. Verder was er niemand. Zo triest.’’

Lacherig
Ellis en ik hebben óók lacherig gedaan om corona in het begin. Niks meer dan een griepje, dat zeiden wij ook. Maar het is zó gruwelijk veel méér dan een griepje…

,,Toen het afgelopen was, ging ieder zijns weegs. Mijn gezin weer naar Nieuwegein, ik samen met Ellis naar Zeewolde. Twee weken moesten we nog in quarantaine.

Onwerkelijke weken zijn dat geweest, waarin we het dodental dag na dag verder hebben zien oplopen.

Dagen ook, waarin we mensen ook vrolijk op het strand hebben zien ballen en wandelen in de bossen.

Ellis en ik hebben óók lacherig gedaan om corona in het begin. Niks meer dan een griepje, dat zeiden wij ook. Maar het is zó gruwelijk veel méér dan een griepje…’’

De rouwkaart voor moeder Jeannette was al verstuurd, toen ook vader Jaap overleed. Er stond een gedicht op, dat onder meer zei: ,,Ik mis je lach, het samenzijn, ik mis je stem, je lijf.’’

Op de nieuwe kaart hebben Ellis en Esmaralda daar slechts aan toegevoegd: ,,Gelukkig heeft het maar vijf dagen geduurd.’’

Dit is het speciale spuugmasker, jongen uit Zutphen kan er niet echt aan wennen

Zoon Bridget Maasland scheert haar af