in ,

Echtgenoot legt uit waarom zijn vrouw haar hand in zijn overhemd steekt, laat internet in tranen achter

Het huwelijk is niet alleen zonneschijn en rozengeur – als de jaren voorbijgaan en onze geest achteruit begint te gaan, dan zijn het vaak de echtgenoten(s) die voor de zorg van hun ouder wordende geliefden opdraaien op de beste manier die ze kennen!

Dat is precies wat Brandon Stanton, de schepper van de fotocollectie “Mensen uit New York” ontdekte bij zijn laatste objecten. Brandon heeft op perfecte wijze het leed, liefde en toewijding vastgelegd die dementia in de familie boven brengt en hoe groots een persoon moet zijn om iemand te verzorgen die langzaam zijn greep op de realiteit begint kwijt te raken.

Het verhaal richt op een man en zijn vrouw op het Amerikaanse platteland. De twee zijn meer dan 50 jaar getrouwd, maar enkele jaren geleden begon de geest van de vrouw achteruit te gaan en begonnen de zaken er slecht voor te staan. In plaats van zijn geliefde te verlaten, hij

Lees het ontroerende verhaal in drie delen hieronder:

“Ik was negentien. Zij was zestien. Onze afspraakjes waren gewoonlijk op zondag. We deden eigenlijk niet zo veel. We waren conservatief. Ik was boer. We waren niet van die swingende soort mensen.

Maar elk afspraakje was wat knuffeliger. Toen nam ze me mee naar haar eindexamenbal. Het was maar tien mijl hier vandaan-in Richmond. Ik was de enige daar zonder smoking.

Al die stadsmensen wisten niet zo goed wat ze met me aan moesten. Ik kan je niet zeggen wanneer we verliefd op elkaar werden. Ik kan je zelfs niet vertellen wanneer ik haar ten huwelijk vroeg. Het was gewoon natuurlijk. Ik denk dat we gewoon in de auto zaten en ik haar de ring gaf. Ik heb geen grote momenten om te delen. We waren eenvoudige mensen. Het waren toen allemaal gelukkige tijden.”

Lees ook  Vrachtwagen in brand gestoken, slapende chauffeur ernstig gewond

Het leven was goed voor het Koppel, totdat hij op een dag merkte dat er duidelijk iets mis was….

“We vierden onze 50e huwelijksdag in Branson, Missouri. Op weg terug naar huis bleef ze maar zeggen dat we de verkeerde kant uit reden. Ze was erg vasthoudend. Ik ging niet tegen haar in. Ik liet haar ons steeds maar weer omdraaien omdat ik wist we uiteindelijk wel op de hoofdweg terug naar Michigan zouden komen. Toen wist ik het.

Haar vader had dementia. Zijn vader rook. Dus ik wist wat er aan de hand was.

Al snel begon ze namen te vergeten. Toen het echt erg begon te worden, wilde ze weglopen. Ze probeerde altijd het huis uit te komen. Ik moest voor de deur gaan liggen om te voorkomen dat ze ervan door ging.

Op een dag werd ik wakker en kon ik haar niet vinden. Ik raakte totaal in paniek: “Waar is ze? Waar is ze? Ik rende naar buiten en het was volkomen donker. Verderop op de weg was een straatlantaarn. En ik kon nog net zien hoe ze de weg overstak. Ik rende en ik had haar. Maar ze worstelde met me. Ze wilde niet terug mee naar huis komen.”

Alhoewel er zaken zijn die ze niet meer samen kunnen doen, is hij gewoon gelukkig om met haar zijn leven te kunnen delen! God heeft hun gezegend met jaren van geluk, nu is het moment gekomen om de zwaardere jaren op te brengen.

“Ik mis het dat we niet meer uit kunnen gaan en dansen. Of andere mensen bezoeken. We werkten als vrijwilliger bij het ouderencentrum elke woensdag. Zij speelde de piano en ik sloeg de bladzijden voor haar om.

Lees ook  Vader woedend nadat een leraar zijn zoon dwong zijn hoofd in een emmer urine te steken.

De gezangen waren een paar van de laatste dingen die ze zich herinnerde. Muziek was haar leven.

Maar op een dag speelde ze niet meer. En ik vertelde de leiding dat ze iemand anders zouden moeten zoeken. Dus blijven we nu hier. Maar ik zie het niet als een last. Het is een eer.

Dit is wat de Heer me opgedragen heeft. Zij heeft haar hele leven haar gezin gediend. En nu is het mijn beurt haar te dienen.

Misschien heb ik haar dan wel niet mentaal. Maar ik heb haar. Ik kan haar nog steeds laten lachen. Ik kan bubbelgeluiden maken en op haar blazen en ze gaat lachen. Elke morgen zitten we in deze stoel en knuffelen we tot de middag. Ik wieg deze vrouw meer dan ik mijn kleinkinderen wieg.

Ze houdt ervan haar hand in mijn overhemd te steken en mijn huid te voelen.

En ze houdt er nog steeds van om kussen te geven. Zo nu en dan reikt ze omhoog en geeft ze me een kus. Soms begint ze te ‘stamelen’. Ze zegt geen echte woorden. En er zit allemaal geen enkele logica in. Maar ik zeg nooit tegen haar stil te zijn, want het is beter dan helemaal niets.”

Het gevoel van zijn warme huid of de lach op zijn gezicht brengt haar een moment terug end at is alles wat hij nodig heeft. Dit is hoe ware liefde er uit ziet – dit is hoe “in ziekte en gezondheid” eruit ziet. Zij zijn het perfecte voorbeeld van onvoorwaardelijke en eeuwige liefde!

Man overlijdt plotseling, dan ruikt zijn treurende paard zijn kist en stort in tijdens de begrafenis

De artsen komen er achter wat zijn ouders de jongen aangedaan hebben en weten dat hij verloren is. Maar een maand later komt een vreemde hem tot redding.