in ,

Gekleed in rouwkleding schreeuwt de vrouw tegen de 6-jarige. 4 weken later heeft ze spijt als ze deze brief krijgt.

Dit verhaal laat zien dat we soms zo op onszelf gericht zijn dat we ons niet realiseren dat mensen om ons heen pijn hebben. Maar dit kleine meisje opende de ogen van deze vrouw:

Ze was 6 jaar oud toen ik haar voor het eerst zag op het strand bij mijn huis. Ik rij altijd naar dit strand, ongeveer 5 of 6 kilometer ver, als alles me te veel wordt en de wereld om me heen in lijkt te storten. Het meisje was een zandkasteel of iets dergelijks aan het bouwen en keek toevallig op. Haar ogen waren zo blauw als de zee.

“Hallo,” zei ze. Ik antwoordde met een knik, niet echt in de stemming om me te bekommeren om een kind. “Ik ben aan het bouwen,” zei ze. “Ik zie dat. Wat is het?” vroeg ik terwijl het me eigenlijk niets kon schelen. “Oh, weet ik niet. Ik vind het gewoon fijn om het zand te voelen,” antwoordde ze. Dat klinkt goed, dacht ik, en ik deed mijn schoenen uit. Een oeverloper vloog voorbij. “Dat is geluk,” zei het kind. “Mijn mama zegt altijd dat oeverlopers geluk brengen.” De vogel vloog verder. “Dag geluk, hallo pijn,” mompelde ik bij mezelf en draaide me om verder te lopen. Ik was depressief; mijn leven leek totaal uit balans. “Hoe heet je?” Dit meisje wilde gewoon niet opgeven.

Ruth. Ik ben Ruth Peterson,” zei ik.

“Ik ben Wendy. Ik ben zes.”

“Hallo Wendy,” antwoordde ik.

Ze giechelde. “Je bent grappig.”

Ondanks mijn slechte zin moest ik ook lachen en liep verder. Haar muzikale gelach volgde me.

“Kom snel nog eens, mevrouw P,” riep ze. “Dan kunnen we nog een gelukkige dag hebben.”

schreeuw-1-300x159

De dagen en weken daarop waren gevuld met stress en verplichtingen, Scouting, ouderavonden en mijn zieke moeder. Op een ochtend scheen de zon toen ik mijn handen uit het afwaswater haalde. “Ik heb een oeverloper nodig,” zei ik tegen mezelf en pakte mijn jas. De altijd veranderlijke geur van de zee lokte me. Er was een koele bries maar ik ging door en probeerde de sereniteit en innerlijke geluk terug te halen die ik zo nodig had. Ik was het kind al helemaal vergeten en schrok toen ze daar ineens stond.

Lees ook  Moeder verkoopt huis om in een piepklein caravannetje te gaan wonen. Kijk maar eens hoe functioneel het vanbinnen is!

“Hallo! Wil je spelen?” vroeg ze.

“Wat wil je doen?” vroeg ik, enigszins geïrriteerd.

“Weet ik niet. Jij mag kiezen.”

“Wat dacht je van hints?” vroeg ik sarcastisch.

Ze begon te lachen. “Ik weet niet wat dat is!”

“Laten we dan maar gewoon lopen,” stelde ik voor. Ik zag hoe mooi haar kleine gezichtje was.

“Waar woon je?” vroeg ik

“Daar,” ze wees naar een rij zomerhuisjes.

Dat vond ik gek in de winter. “Waar ga je naar school?”

“Ik ga niet naar school. Mama zegt dat we op vakantie zijn.” Ze ging verder met kletsen terwijl we over het strand liepen, maar mijn gedachten waren ergens anders. Toen ik naar huis ging zei Wendy dat het een gelukkige dag was geweest. Ik voelde me veel beter dus ik lachte naar haar en gaf haar gelijk.

schreeuw-2-300x225

3 weken later ging ik in paniek naar het strand. Ik had geen zin om Wendy tegen te komen. Ik dacht dat ik haar moeder op de veranda kon zien staan en wilde vragen of ze haar kind thuis wilde houden. “Als je het niet erg vind,” zei ik boos toen Wendy er weer aan kwam, “dan wil ik vandaag liever alleen zijn.” Ze leek ongewoon bleek en buiten adem. “Waarom?” vroeg ze.

Ik draaide me naar haar en schreeuwde: “Omdat mijn moeder net is gestorven!” en vroeg me meteen af waarom ik dat tegen een klein kind zei.

“Oh,” zei ze, “dan is dit een slechte dag.”

“Ja,” antwoordde ik, “en gisteren ook en de dag daarvoor en…oh…ga weg!”

“Deed het pijn?” vroeg ze.

“Deed wat pijn?” Ik was helemaal klaar met haar, en met mezelf.

“Toen ze dood ging?”

“Natuurlijk deed het pijn!!!” schreeuwde ik. In mijn rouw begreep ik haar vraag niet en ging weg.

Ongeveer een maand later, toen ik naar het strand ging, was ze er niet. Ik voelde me schuldig, beschaamd en moest toegeven dat ik haar miste. Dus ik pakte mezelf op en ging na mijn wandeling naar het zomerhuis en klopte op de deur. Een vermoeide jonge vrouw met blond haar opende de deur. “Hallo,” zei ik. “Ik ben Ruth Peterson. Ik heb je kleine meisje vandaag niet gezien en ik vroeg me af waar ze is.”

Lees ook  Vader van vijf wordt onwel en sterft op vakantie in Spanje

“Oh, natuurlijk, Mevrouw Peterson, kom binnen. Wendy had het vaak over je. Ik ben bang dat ik haar toestond om u lastig te vallen. Het spijt me als ze ooit lastig was.

“Helemaal niet, ze is een heerlijk kind,” zei ik en realiseerde me ineens dat ik het meende. “Waar is ze?”

“Wendy is vorige week overleden, Mevrouw Peterson. Ze had leukemie. Misschien heeft ze je dat niet verteld.”

Ik was omvergeslagen en greep naar een stoel. Ik kon geen adem meer halen.

“Ze hield van dit strand dus toen ze vroeg om hier naartoe te gaan konden we het niet weigeren. Ze leek zo veel beter hier en had veel ‘gelukkige dagen’ zoals ze dat noemde. De afgelopen weken ging ze echter snel achteruit…” haar stem stokte. “Ze heeft wat voor u achtergelaten…als ik het kan vinden. Wilt u even wachten terwijl ik zoek?”

Ik knikte terwijl mijn gedachten naar iets zochten om te zeggen tegen deze lieve jonge vrouw. Ze gaf me een bevlekte envelop met daarop ‘Mrs. P’ in kinderlijke letters. In de envelop zat een tekening in felle kleuren: een geel strand, een blauwe zee en een bruine vogel. Daaronder was geschreven:

“Een oeverloper om geluk te brengen.”

Tranen welden op in mijn ogen en mijn hart dat bijna vergeten was hoe lief te hebben barstte open. Ik nam Wendy’s moeder in mijn armen. “Ik vind het zo erg, ik vind het zo erg, ik vind het zo erg,” bleef ik maar herhalen en we huilden samen.

De bijzondere tekening zit nu in een lijstje en hangt in mijn studeerkamer. Zes woorden, een voor elk jaar van haar leven, die me vertellen van harmonie, moed en onvoorwaardelijke liefde. Een geschenk van een meisje met zee blauwe ogen en haar de kleur van zand, die me de liefde gaf.

schreeuw-3-298x300

Dit verhaal maakt je echt aan het denken. De laatste woorden zijn zo belangrijk omdat je niet weet wanneer ze gezegd worden. De boodschap van kleine Wendy hielp deze vrouw geluk te vinden en te zien in haar leven.

DEEL dit met je vrienden op Facebook!

Hoewel deze hond erg braaf was, sneden ze toch zijn neus af. Maar als ZIJ hem op straat vinden, geschiedt het wonder.

Ze Dronk deze geheimzinnige soep wekelijks: Nu verklapt ze haar geheimpje.. BIZAR!