in

Men dacht dat syfilis de doodsoorzaak was. Als men de doodskist opent, ontdekt men de gruwelijke waarheid. Wat een schandelijke praktijken!

Het jaar is 1922. Mollie Maggie, arbeidster in een Amerikaanse fabriek, sterft op tragische wijze aan een bloeding in de hartslagader. In het jaar voor haar dood begint de vrouw reeds te ontbinden. Haar tanden rotten weg (of worden verwijderd door een tandarts), haar mond vult zich met etterende infecties, haar onderkaak verdwijnt, haar heup breekt en ze kan niet meer gaan. Tot ze uiteindelijk overlijdt. Wat overkwam haar? Volgens de overlijdensakte is het syfilis, maar vandaag kennen we de waarheid. Ze stierf aan iets wat toen vrijwel ongekend was, maar nu wel: radioactieve straling.

In die tijd begonnen vrouwen één voor één te sterven in fabrieken in de VS, allen als gevolg van straling. Hun werk bestond erin de wijzertjes en cijfers van horloges met fluorescerende verf te schilderen. Het leek een goeie job in het begin, met een loon dat driemaal hoger was dan normaal. Eindelijk konden deze vrouwen een degelijk loon krijgen en zelfstandig leven. De vrouwenemancipatie stond toen nog in haar kinderschoenen.

Bij de aanvang van de 20ste eeuw werden uurwerken nog beschilderd met radium, wat ze hun typische, fluorescente aspect gaf. De arbeidsters, meisjes van 14 en ouder, werden aangeleerd om de punt van het penseel met hun lippen aan te scherpen. Natuurlijk namen ze daarbij elke keer een beetje van de stof op. De fabrieksleiding garandeerde natuurlijk dat het volledig onschadelijk was. Hoewel ze de waarheid toen al kenden, lieten ze frauduleuze studies uitvoeren die bewezen dat kleine dosissen radium zelfs gezond voor het lichaam waren. Als gevolg van deze valse studies, begonnen de rijken zelfs radium te gebruiken als medicijn, in make-up en in etenswaren.

Lees ook  Dit echtpaar won op amper 23-jarige leeftijd al 3 keer het gevecht tegen de dood.

Het fluorescerende spul was zo populair dat jongeren er zelfs hun tanden mee schilderden zodat ze er glimmend uitzagen. De arbeidsters van de fabriek werden ‘spookmeisjes’ genoemd omdat hun huid licht gaf in het donker.

De waarheid was dat ze zich allemaal aan het vergiftigen waren. Mollie was het eerste slachtoffer, maar zeker niet de laatste. Haar collega’s volgden haar spoedig in haar stappen, elk met hun eigen problemen en symptomen. Sommigen bevielen van dode baby’s, anderen raakten chronisch oververmoeid. Hun lichamen begonnen beetje bij beetje uit elkaar te vallen. Ze kregen gaten in hun huid, hun botten desintegreerden of ze kregen dodelijke tumoren. We weten nu dat radioactieve straling de weefsels van het lichaam aantast. Deze vrouwen aten het spul op. Binnenin het lichaam genereerde de stof rampzalige gevolgen. Er was ook absoluut niets tegen te doen.

Na de eerste sterfgevallen, begrepen de meisjes wat hen zou overkomen. Niemand kon hen nog redden van hun pijnlijke en vreselijke teloorgang. Er was echter iets wat ze hadden kunnen doen, niet voor zichzelf maar voor al hun collega’s: de fabriek aangeven. Dat gebeurde ook en zo begon de lange juridische strijd. De vrouwen wilden aantonen dat het radium verantwoordelijk was voor de verschrikkelijke gevolgen die ze zagen. Nochtans hadden de valse studies reeds uitgewezen dat zoiets ondenkbaar was. Ook gebruikte de fabrieksleiders de verscheidenheid aan symptomen als excuus. In de overlijdensakte van Mollie stond ook duidelijk dat syfilis aan de basis lag van haar tragische einde.

Lees ook  Arrogante tiener wil benen niet verplaatsen – man gaat doodleuk bovenop hem zitten.

Het duurde tot er een man slachtoffer van de praktijken werd en plots was het wel een belangrijke zaak. In 1925 bewees Harrison Martland voor eens en altijd dat er wel degelijk een verband bestond tussen de stof en de vergiftiging van de meisjes. Toen wat later enkele slachtoffers werden opgegraven, blijf er niets aan de twijfel over. De lijken gaven nog steeds licht af, net als de wijzertjes en de cijfertjes die ze beschilderd hadden.

Zelfs vanuit hun graf droegen de vrouwen een steentje bij aan de strijd. Hun foto’s verschenen in dagbladen en het duurde niet lang meer of de fabrieken konden hun leugens niet meer aanhouden. Zij hadden hun arbeiders vergiftigd en vermoord. Veel later, in 1938, werd het duidelijk dat de fabrieksleiders zelf verantwoordelijk waren voor het drama. Het was pure nalatigheid en uitbuiting.

En wat waren de gevolgen van hun overwinning? De arbeidsomstandigheden werden in ’t geheel aangepast. Vanaf dat moment moesten fabrieken hun arbeiders beschermen tegen de stralingseffecten. Meer nog, vele van de arbeidersrechten die wij nu doodnormaal vinden, stammen uit deze tijd. Ze kregen internationale erkenning en steun. De spookvrouwen raakten echter in de vergetelheid en het is juist daarom dat wij graag onze diepgevoelde eer willen betuigen aan deze dames in hun moedige en jammerlijke strijd.

Deel dit belangrijke artikel met je familie en vrienden op Facebook!

De vader nam zijn tienerdochter mee naar een feestje en liet haar vrij om te gaan. De volgende dag vond het meisje een brief van haar vader, die haar voor altijd veranderde

Hij schoot zijn vriendin dood en verborg haar in de diepvries. Toch is dit de meest geliefde moordenaar