in

Mieke’s vader pleegde zelfmoord: Ik voelde al jong dat er iets niet klopte

De vader van Mieke Terlouw (37) maakte in 2016 een einde aan zijn leven. In haar recent verschenen semi-autobiografische boek In de waan van het leven beschrijft ze hoe het is om opgevoed te worden door een vader met psychotische wanen.

Mieke: „Mijn vader was een lieve, excentrieke en trotse vader. Maar hij was ook obsessief, onbereikbaar, wispelturig en paranoïde.

Ze groeide op in het bos bij Bergen. Haar vader had een baan bij de afdeling natuurbeheer bij het Waterbedrijf Noord-Holland. Hierdoor woonden ze in een dienstwoning midden in het bos.

Op haar 11de besloten haar ouders te scheiden. Mieke bleef met haar broer en zusje bij haar vader wonen, omdat haar moeder niet in staat was voor hen te zorgen.

Mieke: „Mijn vader was een lieve, excentrieke en trotse vader. Maar hij was ook obsessief, onbereikbaar, wispelturig en paranoïde.” Ze groeide op in het bos bij Bergen.

Haar vader had een baan bij de afdeling natuurbeheer bij het Waterbedrijf Noord-Holland.

Hierdoor woonden ze in een dienstwoning midden in het bos. Op haar 11de besloten haar ouders te scheiden. Mieke bleef met haar broer en zusje bij haar vader wonen, omdat haar moeder niet in staat was voor hen te zorgen.

Huishouden
„Ik vind het lastig om mijn jeugd als ’zwaar’ te omschrijven. Ik heb het gevoel dat ik mijn vader verloochen als ik dat doe. Hij heeft oprecht heel erg zijn best gedaan om ons goed op te voeden. Hij had altijd het beste met ons voor.

Mijn jeugd was daardoor fijn, maar inderdaad ook zwaar. Want hij was emotioneel onbereikbaar en erg met zichzelf bezig.”

„Ik zorgde vooral voor hém: op jonge leeftijd heb ik de last van het huishouden op mij genomen. Ik wilde mijn vader zoveel mogelijk ontlasten.

Lees ook  Piet (103) uit Steenbergen is genezen van corona

Dat vind ik een van de lastigste dingen: om naast de leuke vader tegelijkertijd ook te zien waarin hij tekort is geschoten.”

Fratsen
Haar vaders ’fratsen’ namen soms de overhand. „Ik voelde als jong kind al dat er iets in zijn gedrag niet klopte. Maar wanneer je vader zich vreemd gedraagt, denk je dat het wel normaal zal zijn. En ik ben daardoor mijn eigen gevoel gaan negeren.”

Voorheen zag Mieke haar vaders wispelturige gedrag als karaktereigenschap. „Pas na zijn dood besefte ik dat dit ook een deel van zijn ziekte was.

Het ene moment dacht hij dat hij bijna ontslagen werd en dat hij in de bijstand zou belanden, het andere moment maakte hij 5000 euro over voor mijn aankomende vakantie.

Als ik hem daar dan naar vroeg, antwoordde hij dat zijn financiële situatie weer oké was. En dat ik blij moest zijn dat het weer goed met hem ging.”

Zandvlooien
En er waren meer wanen. „Er is ook een periode geweest waarin hij dacht dat zijn hele huis besmet was met zandvlooien. ’Die heb ik meegenomen van mijn vakantie in Egypte’, zei hij.

Ik mocht absoluut niet langskomen, want: besmettingsgevaar. Hij heeft daar weken last van gehad. Mijn vader liep destijds bij een psycholoog voor zijn depressie – waar wij ook vanaf wisten.

Na deze vlooienobsessie is hij door de psycholoog gediagnostiseerd als ’psychotisch’. Dat hoorde ik pas na zijn dood van de psycholoog.”

Uiteindelijk is het Miekes vader allemaal teveel geworden. Mieke denkt dat hij zich er heel goed van bewust was dat hij psychotisch was. „Hij zei weleens: ’Dat was een beetje raar van mij’.

Lees ook  Tweeling trouwt met tweeling – wonen onder hetzelfde dak en doen alles samen

Hij is ook een periode arbeidsongeschikt geweest, onder de noemer ’burn-out’. Achteraf gezien een nogal onderschatte term voor de situatie.”

Twee druppels water
Mieke neemt het haar vader niet kwalijk dat hij zijn leven heeft genomen. Wel is ze een tijdje bang geweest dat haar hetzelfde lot zou overkomen. „Mijn vader zei altijd dat wij zo erg op elkaar leken. ’Als twee druppels water’.

Dat zette mij aan het denken: ’Zou ik ook tot zoiets in staat zijn?’ Ik heb na zijn dood zelf ook een periode last gehad van depressieve gevoelens. Het leek mij ergens wel een geruststellende gedachte: hij zelfmoord, ik zelfmoord.

Op die manier zou ik me dan toch met hem verbonden voelen. Gelukkig ben ik nooit echt suïcidaal geweest.” Mieke is inmiddels al tweeënhalf jaar in therapie bij een goede psycholoog. Ook schrijven heeft haar erg geholpen.

Ze hoopt met het boek lotgenoten aan herkenning te helpen, iets waarnaar ze zelf heel erg op zoek was.

Ongemakkelijk onderwerp
„Veel mensen vinden zelfmoord een ongemakkelijk onderwerp. Ze spreken uit hoe erg ze het voor me vinden, maar zodra ik er écht over wil praten, krijg ik meestal het idee dat ze daar niet op zitten te wachten.

Ik wilde zó graag dat iemand eens doorvroeg over mijn vaders ziekte, of over de manier waarop mijn vader zelfmoord heeft gepleegd. Dat stuk hoort er voor mij ook bij. Ik wilde gewoon graag vertellen wat mij overkomen is, met alle details die daarbij horen.”

Sander Schimmelpenninck: ’Yolanthe lijkt op kat met Downsyndroom’

China huilt na dood straatarme en broodmagere studente (24): ‘Ze leefde op 25 cent per dag’