in

“Mijn lieve dochter, ik dacht dat je zwanger was. Maar de waarheid was veel erger”

Mama Ange Ienco was geschokt toen ze meende een zwangere buik op te merken bij haar 14-jarige dochter Giovanna.

Maar nadat ze samen naar de dokter waren gegaan, vernam de vrouw tot haar ontzetting dat haar oogappel er heel slecht aan toe was.

De Australische moeder heeft nu een hartbrekende brief geschreven aan haar dochter die in juli 2012 enkele weken na haar vijftiende verjaardag stierf.

Het gemis blijft na al die jaren even groot. “Maar mijn dochter wilde dat ik haar verhaal blijf delen om andere families onze pijn te besparen. Vandaar deze brief.”

De pakkende tekst verscheen vorige maand in de Australische editie van het magazine That’s life en is nu aan een veroveringstocht van de hele wereld begonnen. Zoals Giovanna het gewild zou hebben.

“Beste Giovanna, mijn lieve meid,

Je was een typische tiener in 2012, je haar moest perfect zijn of de hel zou losbarsten. Maar zelfs op je veertiende was je al ontzettend genereus, Giovanna.

Je vader Fred en ik hadden jou en je broertje Nando geleerd dat je geen groter geschenk aan anderen kon geven dan aardig te zijn.

Die kerst hield je ervan om de juiste geschenken uit te kiezen voor je geliefden. ‘Je hebt gelijk mams – het is beter om te geven dan te krijgen’, vertrouwde je me toe.

Toen, in de daaropvolgende maand mei, stond ik op jou te wachten tijdens de netbaltraining en kwam de coach naar me toe.

’Is Giovanna zwanger?” vroeg ze wat ongemakkelijk. Maar in vredesnaam, mijn meisje is nog maar een kind, dacht ik bij mezelf.

Terwijl ik je bezig zag op het veld, was er inderdaad een duidelijke buik zichtbaar onder je T-shirt. Bovendien was je de laatste tijd ook zo moe.

Ik vermoedde dan dat dit kwam door school. Jij was mijn alles Giovanna. Hoe kon ik het dan niet gemerkt hebben?

‘Liefje, mag mama eens aan je buik voelen?’ vroeg ik vriendelijk later die avond.

Ik legde mijn handen op je buik. Het voelde aan als een bolle buik na een zwangerschap van vijf maanden. ‘Zou je echt zwanger kunnen zijn?’ zei ik luidop.

Je was duidelijk van streek. ‘We zullen morgen naar de dokter gaan’, zei ik terwijl ik jou probeerde te kalmeren.

De volgende dag vroeg ik stilletjes aan de huisarts om een ​​zwangerschapstest te doen, daarna volgde een echo.

‘Ik wil dat je nu meteen naar het ziekenhuis gaat – op een eierstok zit iets dat zo groot is als een voetbal’, klonk het uit de mond van de huisarts.

‘Alles komt goed’, zei ik tegen jou. Ik probeerde ons allebei gerust te stellen.

De specialist verklaarde dat het leek op een cyste. Ze deden enkele tests om zeker te zijn. Een paar dagen later belde een dokter. ‘Jullie moeten morgenvroeg naar het ziekenhuis komen’, zei hij.

Mijn hart kromp ineen.

In het ziekenhuis werd je meteen naar de operatietafel gebracht. Daar werd je eierstok en een gezwel van wel 10 kg verwijderd.

Daarna leek het wel of je bevallen was. Op je lichaam zat een groot litteken zoals bij een keizersnede. Je buik was weer plat. Een week later mocht je naar huis.

Maar ons geluk was van korte duur. Twee dagen later kreeg je de diagnose eierstokkanker. ‘Zes chemokuren doorspartelen en je speelt weer netbal’, zei de specialist.

Een paar weken later werd je vijftien jaar, mijn dierbare meisje. Diezelfde dag volgde de eerste chemo.

Twee weken daarna hebben we een verjaardagsfeestje georganiseerd met al je vrienden. Je was zo verzwakt, maar gaf niet op. Je zag er prachtig uit in je zwarte jurk.

‘Dit was de beste avond van mijn leven’, riep je uit. Je straalde van geluk, lieverd. Hoe graag wilde ik op dat moment niet op de pauzeknop drukken.

Twee weken later brachten we je met hevige pijnen naar de spoed. Het was eng om vast te stellen dat ook je buik weer dikker was geworden.

Je had nog chemo voor de boeg, maar je buik bleef maar opzwellen. Het leek nu of je negen maanden zwanger was. Ik moest een hele grote pyjama voor je kopen.

Na nog twee gruwelijke weken en nog maar eens een ronde chemo zaten je vader en ik samen met de artsen.

‘De organen van Giovanna kunnen het elk moment begeven’, werd ons verteld. Er was niets meer dat ze konden doen om je te redden, schat.

En we hadden geen maanden of weken meer samen. Slechts een paar dagen.

Je papa en ik waren gebroken, maar we hielden ons dapper voor jou. Het woord ‘sterven’ spraken we niet uit. We wilden je niet bang maken. De volgende dag werd je verdoofd om de pijn te verzachten.

Ik ging met je in bed liggen, sloeg mijn armen om je heen en viel in slaap. ’s Morgens nam je papa mijn plaats in, en toen nestelde je kleine broertje zich bij je.

‘Ga maar lieverd, vlieg mee met de engelen’, snikte ik terwijl je net na de middag je laatste adem uitblies.

Het was zo vredig Giovanna. Maar het verlies brak mijn hart. Minder dan drie maanden daarvoor had je de diagnose gekregen.

Maar jij inspireerde me om door te gaan. Enkele maanden nadat je was gestorven, heb ik een liefdadigheidsinstelling opgericht genaamd Giovanna’s Gift (Giovanna’s geschenk).

Nu zes jaar later hebben we al meer dan 50.000 dollar (omgerekend 45.000 euro) opgehaald voor het onderzoek naar eierstokkanker.

Je werd me te vroeg afgenomen, lieve meid. Maar ik weet dat je wil dat ik jouw verhaal deel om andere families onze pijn te besparen.

Eierstokkanker staat bekend als de stille moordenaar. Als we de signalen hadden onderkend en de kanker eerder hadden ontdekt, hadden we je misschien kunnen redden.

Jij zult altijd mijn grootste geschenk blijven, Giovanna.

Liefs,

Mama.”

Hoeveel gaten zitten er dit t-shirt? Kleine hint: het zijn er geen 2!

Het blijft de hele week nat en stormachtig: nu al veel stormschade