in ,

Nadat de 31-jarige de baby ter wereld had gebracht, houden de artsen haar wekenlang bij haar bij weg en mag de moeder niet naar haar toe. De reden?

Emma Seaton uit Havant in het Verenigd Koninkrijk had met haar echtgenoot Ray al een negenjarige zoon Billy. Het echtpaar wilde absoluut nog meer kinderen, maar dat bleek niet te lukken. Tot de 31-jarige in 2014 zich dan plotseling oververmoeid en uitgeput voelt. Emma denkt eerst aan een griep, maar laat toch een zwangerschapstest uitvoeren. Grote verrassing: hij is positief!

Als de aanstaande ouders na 12 weken dan een echografie laten uitvoeren, trekt de arts zijn wenkbrauwen op en verkondigt: het zijn tweelingen. Dan kijkt hij nog eens op de monitor en voegt eraan toe: “… en dat is er nog eentje.” Emma en Ray zijn sprakeloos. Uiteraard verheugen ze zich op de drievoudige uitbreiding van hun gezinnetje. De zwangerschap verloopt echter niet zonder complicaties. Al in de 22e week krijgt de Britse haar eerste weeën. Veel te vroeg want een normale zwangerschap duurt met 40 weken bijna dubbel zo lang. Emma moet onmiddellijk naar het ziekenhuis.

“De artsen gaven ons weinig hoop. We dachten dat we onze baby’s zouden verliezen en waren kapot van verdriet”, herinnert de moeder zich. Twee dagen lang proberen de artsen de geboorte af te wenden en geven Emma steroïden om de longen van de drielingen te versterken. Tijdens de 23ezwangerschapsweek zien Alfie, Conor en Dylan het levenslicht.

Lees ook  Turkse buschauffeur neemt honden mee in BUS, omdat ze het koud hebben

Ze wegen elk amper 1.100 gram. Emma mag haar baby’s zelfs niet aanraken want ze hangen aan machines die hen in leven moeten houden. Tot voor kort dacht men dat baby’s geboren voor de 26eweek niet levensvatbaar waren, maar wat dan met drielingen die tijdens de 23e week geboren worden? “We voelden ons zo hulpeloos”, vertelt Emma. “Ze zagen er zo fragiel uit tussen die tubes en slangetjes. Hun huid was bijna transparant en ze waren gewoon nog niet helemaal ontwikkeld.”

Elke dag dat de drielingen langer leefden, was een kleine overwinning. Maar elke dag dienden zich nieuwe hindernissen aan. Voor de ouders was het een ware kwelling dat ze hun baby’s niet eens in de armen mochten nemen. Ze konden alleen voor de couveuse staan en tegen hen praten. Angstig keken ze toe hoe de longen van een van de jongens inklapte en zijn broertje aan zijn hart geopereerd moest worden. Maar de baby’s toonden zich echte vechters. Dag na dag werden hun kleine lijfjes sterker tot hun ouders hen eindelijk in de armen mochten sluiten. Na zes lange maanden worden de jongens eindelijk helemaal van de tubes en slangetjes losgemaakt en mochten ze eindelijk naar huis.

Lees ook  Toen ik de foto’s van deze vuile en stinkende man 20 jaar later zag, viel ik van mijn stoel. Onmogelijk!

De grootste horde was genomen maar het dagelijks leven bleef een strijd. De baby’s hadden aanvankelijk nog extra zuurstof nodig zodat de ouders hun huis niet zonder zuurstofflessen en maskertjes konden verlaten – en dan was er nog hun negenjarige zoon Billy die ook aandacht nodig had. Grote broer Billy houdt echter boven alles van de drielingen: “Hij is op korte tijd erg rijp geworden”, zegt zijn moeder. “Hij vindt het vooral geweldig deel uit te maken van een zeskoppige familie.”

Ondertussen zijn Alfie, Conor en Dylan drie opgewekte blonde kopjes die met volle teugen van hun leven genieten. Als je ze vandaag ziet, is het nauwelijks te geloven dat ze quasi de jongste, te vroeg geboren, overlevende baby’s ter wereld zijn. En daar zijn Emma en Ray nog elke dag dankbaar voor.

DEEL deze wonderbaby’s met je vrienden!

Video: Jong ventje ontwaakt uit een bijna doodervaring en zegt: “Mama ik zag je andere…”

Een oude gele schoolbus werd omgebouwd tot een charmant klein huisje… Kijk binnen!