in

Stervende 80-jarige probeert in zakje te plassen – dan ontdekt de dokter de hartverscheurende waarheid.

De Italiaanse Marco Deplano werkt als uroloog in een ziekenhuis op het eiland Sardinië. Hoewel hij nog erg jong is, heeft hij in zijn loopbaan al heel wat droevige verhalen moeten ervaren. Want helaas lopen niet al zijn gevallen goed af.

Op een dag maakt hij in het ziekenhuis iets mee dat hij niet licht zal vergeten. Aansluitend publiceerde hij het verhaal op Facebook, waar het zich als een lopend vuurtje verspreidde. En als we het lezen, begrijpen we meteen waarom.

“Ik kreeg vandaag een oproep van een collega die me om advies vroeg. Het ging om een vrouw met kanker in het eindstadium waardoor haar nieren het lieten afweten. Korte tijd voordien had ze al een kunstmatige darmuitgang gekregen. Toen ik op de vrouw toe stapte, zag ik een dame van ongeveer 70 tot 80 jaar met koperkleurig haar en feilloos gelakte nagels.

– Goeiemorgen

– Goeiemorgen, dokter.

Ik bekeek haar dossier, onderzocht haar grondig en liet een echografie maken.

– Het spijt me maar je nieren laten het afweten. Ze kunnen de urine niet meer naar de urinebuis doen stromen. Ik moet een slangetje inbrengen zodat je rechtstreeks in een zakje kan plassen.

– Sorry dat ik u onderbreek, maar betekent dit dat ik een tweede stoma krijg?

– Ik vrees ervoor, ja.

Daarop volgde een lange stilte. Het leek wel eindeloos. Maar dan keek ze op en lachte me toe:

– Mag ik uw naam weten?

– Deplano.

– Nee, ik bedoel uw voornaam.

– Marco.

– Marco is een mooie naam. Hebt u even tijd?

Lees ook  Dit zijn de 10 meest bizarre namen in Nederland van 2019!

– Maar natuurlijk.

– Weet u, ik ben namelijk al dood. Begrijpt u?

– Nee, het spijt me.

– Ik ben 15 jaar geleden al gestorven toen mijn zoon op 33-jarige leeftijd een hartinfarct kreeg en dat niet overleefde. Die dag ben ik gestorven.

– Dat spijt me ontzettend.

– Die dag ben ik samen met hem gestorven. En dan een tweede keer toen mijn man kanker kreeg. Nu rest me niets meer. Mijn kinderen stellen het goed, ook voor mijn kleinkinderen wordt gezorgd. Ik wil nu naar mijn zoon gaan. Wat zijn een paar extra dagen met die zakken, de pijn en al dat werk dat ik mijn kinderen bezorg? Maakt het u iets uit dat ik deze behandeling weiger? Ik ben moe. Ik leg mijn lot in handen van God. Zegt u me eens de waarheid, zal ik lijden?

– Nee, u kunt doen wat u wenst. Maar twee zakken zijn …

– Marco, ik heb nee gezegd. Het gaat om mijn leven. Ik heb een beslissing genomen. Koppel die baxter maar af en laat me naar huis gaan zodat ik met mijn kleinkinderen nog een ijsje kan gaan eten.

Op dat moment vergat ik al mijn eigen frustraties en zorgen. Ik vergat alle boeken die ik gelezen had, mijn studies, de voorschriften, simpelweg alles. Ik draaide me om en deed alsof ik iets in het dossier neerschreef om te vermijden dat de verpleegster de tranen in mijn ogen zou opmerken. Ik was zo aangegrepen. Iedereen die me kent, weet dat ik normaal niet zo ben.

Lees ook  Tippelaarster zal voor een tijdje de ziektewet ingaan na heftig nachtje met deze vent:

– Marco, bent u overstuur?

– Ja, een beetje. Excuses.

– Nee, dat is oké hoor. Zo viel ik me toch nog een keertje belangrijk. Wilt u me nog een plezier doen? Als mijn kinderen zouden komen en u zouden aanklampen, belt u me dan maar. Ik zal hen zeggen dat ze moeten ophouden. Zegt u maar dat het goed met me gaat. Oké?

– Zal ik doen.

– Marco, mag ik nog iets vragen?

– Zeker!

– U bent een bijzonder iemand. Ik weet dat u het nog ver zult schoppen. Geeft u me maar een kus zoals mijn zoon gedaan zou hebben.

– Maar natuurlijk.

– Ik zal voor u bidden. En voor mijn zoon. Ik hoop dat ik u nog een keertje mag zien.

– Dat hoop ik ook.

Op dat moment was ze de mooiste vrouw ter wereld. Ze was een moeder en een grootmoeder. Ze was zelfzeker en straalde ware liefde uit.

Met haar woorden leerde ze me iets waardevol over het leven. De dood is het einde van het leven. Er bestaat geen reden om bang te hebben of je zorgen te maken. Dat zijn dingen waar ook jaren studies niets aan kunnen veranderen. Ik voelde me op dat moment zo onbeduidend en ongelofelijk klein.

Lijden hoort bij de liefde. Soms brengt het de mensen nog meer samen dan de liefde zelf. En soms werkt een woord beter dan het beste medicijn ter wereld. Hoe je hier ook over denkt, geniet van het leven.

Leerlinge (17) die geen beha draagt op school, weet niet wat ze hoort wanneer ze plots bij de directeur moet komen

70-jarige weduwe plaatst zoekertje in de krant – kan haar ogen niet geloven als ze ziet wie er voor de deur staat.