in

Suzanne (31) werd jarenlang mis bruikt door haar vader: ‘Wat heeft die man een schade aangericht’

Vanaf haar negende werd Suzanne* (31) s*ksueel mis bruikt door haar vader. Hij is veroordeeld tot drie jaar cel.

De psychische schade verwoestte haar leven, maar Suzanne zette zichzelf terug op de rails. ,,Als ik straks oud en krakkemikkig ben, wil ik niet terugkijken op m’n leven en denken: joh, wat heb ik het verkloot.’’

Acht jaar na hun contactbreuk waren Suzanne en haar vader in juni voor het eerst weer samen in een ruimte, in de rechtszaal in Dordrecht.

De Heerjansdammer zat in het verdachtenbankje, zijn dochter op de publieke tribune. ,,Het was raar om hem na al die tijd weer te zien’’, vertelt ze nadien vanuit haar huiskamer in haar huidige woonplaats Wageningen.

Ze deed als slachtoffer tijdens de zitting beroep op haar spreekrecht, om iedereen in de zaal voor eens en voor altijd duidelijk te maken wat er in haar leven is gebeurd en wat dit met haar heeft gedaan. ,,Ik heb hem aangekeken toen ik het oplas.’’

Nu ze als volwassen vrouw op haar jeugd terugkijkt, beseft ze dat er een heleboel niet klopte. Het gezin – bestaande uit haar vader, moeder, jongere zusje en haarzelf – leefde vrij geïsoleerd, zonder veel familie.

,,Als kind ervaar je dat niet. Ik had niet het idee dat er iets geks was. Ook een buitenstaander zou niet hebben gemerkt dat er iets raars gebeurde in ons huis.’’

‘Ons geheimpje’
Maar er gebeurden wel degelijk dingen bij hen thuis in Heerjansdam die niet horen te gebeuren. Suzanne was negen jaar toen het s*ksueel mis bruik begon, voornamelijk in haar slaapkamer.

Haar vader noemde het ‘hun geheimpje’. Het ging door tot het meisje op haar vijftiende de badkamerdeur in zijn gezicht dichtsloeg. ,,Ik heb het zelf gestopt.

Op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat je begint te begrijpen dat er iets mis is. Dan begint het kwartje te vallen.’’ Het mis bruik ging nog enkele jaren over in obsessief begluren.

Haar vader biechtte het op aan haar moeder, waarna ze uit elkaar gingen en hij het huis verliet. Suzanne had er op dat moment nooit met iemand over gepraat.

,,Je hoort vaak dat mensen dit soort dingen verdringen en geen herinneringen hebben. Dat heb ik nooit gehad. Ik heb het altijd bewust bij me gedragen.’’

In de bovenbouw – ze moet een jaar of zeventien zijn geweest – vertelde ze het twee vriendinnen op school. ,,Eén van hen is na mijn aangifte ook gehoord door de recherche, weet ik.

Waarom ik het toen opeens moest delen? Ik had er toch behoefte aan, denk ik. Ik handel heel erg naar m’n onderbuikgevoel. Ik weet nog precies dat ik het één van die vriendinnen verteld heb op de toiletten in het schoolgebouw.’’

”Ik dacht dat het de juiste manier was. Het er niet over hebben. Niet zeuren en doorgaan”

Suzanne
Suzanne ging studeren en kreeg een relatie. Ook haar partner bracht ze vrijwel direct op de hoogte. Ze ging rond die tijd ook naar een therapeut.

Steeds meer mensen wisten van haar situatie, maar er gebeurde niets. ,,Het ging lekken, maar iedereen had zoiets van: daar is het vloerkleed, daar schuiven we het onder. Ik dacht dat het de juiste manier was. Het er niet over hebben. Niet zeuren en doorgaan.’’

In 2012 ging het helemaal mis. Suzanne viel uit op haar werk als gemeenteambtenaar. Later werd ze volledig afgekeurd. Ze belandde een jaar in crisis, werd depressief met suïcidale gedachten.

De psychische klachten die ze overhield aan het s*ksueel mis bruik kwamen bovendrijven. Ze verliet het ouderlijk huis, waar ze tot dan toe nog woonde, en sliep maandenlang bij haar schoonouders.

,,Ik zat de hele dag op bed met m’n laptop op schoot YouTube te kijken en een beetje te gamen. Dat is geen leven.’’ Dit moet anders, vond Suzanne.

Samen met haar psycholoog besloot ze allereerst dat ze het contact met haar vader wilde verbreken. Hoe oppervlakkig ook, dat contact was er in die tijd nog steeds.

,,Dat kabbelde al die tijd voort. Mijn vriend en ik hadden in 2010 nog oud en nieuw met hem gevierd.’’

Lees ook  Opsporing Verzocht: Vrouw (84) biedt biertje aan en wordt bestolen

Ze schreef in een afscheidsbrief dat ze hem niet meer in haar leven wilde. ,,Inmiddels weet ik door het dossier van de strafzaak hoe hij daarop gereageerd heeft. Hij heeft de brief bewaard in een kluis.’’

Haar leven was aan gort, maar met heel kleine stapjes probeerde Suzanne weer grip te vinden. Ze bezocht lotgenotengroepen.

,,Dan kom je heel veel mensen tegen die in de slachtofferrol zijn gaan zitten. Dat kan je mensen niet kwalijk nemen. Ik heb zelf ook zo’n periode gehad.

De eerste tip die ik mee zou geven aan lotgenoten: die rol gaat je niet helpen. Het is even heel bot, maar op het moment dat jij bij de pakken neer gaat zitten en verwacht dat ieder ander voor jou gaat rennen, dan blijf je op de plek zitten waar je zit.’’

Piketpaaltje aan de horizon
Suzanne kroop uit die slachtofferrol. Ze wil haar ervaringen graag delen om lotgenoten te inspireren. ,,Wat mij geholpen heeft, is om iets te hebben om voor te leven.

Mijn baas zei ooit: ‘Zorg dat je een piketpaaltje aan de horizon hebt om naartoe te gaan.’ Die uitspraak is me altijd bijgebleven.’’

Haar relatie is haar piketpaaltje aan de horizon. Het laatste wat ze wil, is die verliezen. ,,Als ik straks oud en krakkemikkig ben, wil ik niet terugkijken op m’n leven en denken: joh, wat heb ik het verkloot.’’

The only way to it, is through it, ontdekte Suzanne. Ze heeft dankzij therapieën geleerd van al haar herinneringen aan het seksueel misbruik een geheel te maken.

,,Die herinnering is nog steeds niet leuk om aan terug te denken, maar het is wel een geïntegreerd geheel. Je kan het niet wissen of vergeten, maar door dat te accepteren kan je ermee leven.’’

Nog een tip voor lotgenoten: ,,Blijf gezond en wees lief voor jezelf! Beweeg genoeg, eet goed en doe het rustig aan.

Het klinkt cliché, maar een ongezonde levensstijl creëert alleen maar meer problemen bovenop de problemen die je al hebt.’’

Als ik nu kijk naar acht jaar geleden, dan ben ik een heel ander mens. Dat is een giganti­sche verbete­ring

Suzanne
Hoewel ze nog lang niet is waar ze wil zijn, is Suzanne goed op weg in haar herstelproces. Ze legt zichzelf geen verwachtingen op.

,,Er zijn heel veel dingen die ik graag zou willen. Ik zou al blij zijn als ik twee dagen kan kamperen in Zuid-Limburg. Echt, je wordt heel dankbaar voor kleine dingen.

Ik zie wel wat op m’n pad kom. Op het moment dat ik daar uitspraken over doe, loop ik alleen maar tegen teleurstellingen aan. Die les heb ik echt wel geleerd.’’

Het is een proces van de lange adem, weet ze. ,,Als ik nu kijk naar acht jaar geleden, dan ben ik een heel ander mens. Dat is een gigantische verbetering.’’

De grootste hindernis die nog voor haar ligt en haar belemmert echt te leven, is haar angststoornis. ,,Mijn eerste reactie op vrijwel iedereen is wantrouwen.

Er is een oerinstinct vanbinnen dat zegt: je weet niet wat die persoon wil.’’ Dat maakt dat Suzanne altijd alert is.

,,Ik kan letterlijk niet de straat op gaan om boodschappen te doen en gewoon lekker nergens aan te denken.

Ik ben altijd bezig met wie er achter me loopt of rijdt en dat kost mij heel veel energie.’’ Suzanne gaat aan de slag met cognitieve gedragstherapie om dat probleem aan te pakken.

Aangifte
Een belangrijk onderdeel van haar herstelproces was het starten van een juridische procedure. Suzanne deed in de zomer van 2018 een melding bij de politie en dat najaar aangifte, veertien jaar nadat het mis bruik stopte.

,,Er zat letterlijk een stuk afstand tussen. Als ik dit jaren eerder had gedaan, was ik er niet zo goed uitgekomen. Dat weet ik wel zeker. Ik had het niet aangekund. Je moet eigenlijk al door dat stuk traumaverwerking heen zijn.’’

Suzanne had twee motivaties om het misbruik te melden. ,,Ik wilde het doen omdat het klopt. Het is een misdrijf en dat moet bij justitie.’’

Verder wilde ze linksom of rechtsom een schadevergoeding, omdat het misbruik haar leven ontregeld had. De politie nam haar aangifte direct heel serieus.

Lees ook  Toen hij 9 jaar oud was, begon hij maniakaal aan zijn geheime project te werken. 3 jaar later trekt hij ermee naar het kinderziekenhuis.

Er is een halfjaar onderzoek gedaan. Bij een zedendelict dat zich jaren geleden afspeelde, zijn er geen sporen.

Er was ook geen beeldmateriaal. De politie moest het hebben van herinneringen van het slachtoffer en het horen van mensen in haar omgeving.

”Dat hij bekende gaf mij, na al die jaren dat ik mezelf voor gek had verklaard, eindelijk erkenning”
– Suzanne

Na dat halfjaar belandde de zaak bij de Landelijke Expertisegroep Bijzondere Zedenzaken (LEBZ). ,,Dat expertisecentrum bekijkt het hele onderzoek, om te zien hoe groot de kans is dat hij daadwerkelijk schuldig is.

Ze willen gewoon heel zeker weten dat ze hem niet voor niets uit z’n leven rukken. Het is een soort dubbelcheck die vrij normaal is voor zaken die zo lang geleden gebeurd zijn’’, legt Suzanne uit.

Vorig jaar december, op de verjaardag van haar vriend, kreeg Suzanne een telefoontje van de recherche. ,,We hebben je vader opgepakt en hem vandaag al gehoord.

Hij heeft meteen bekend.’’ Die woorden waren zo belangrijk voor haar. ,,Dat gaf mij, na al die jaren dat ik mezelf voor gek had verklaard, eindelijk erkenning.’’ De zaak kwam tot een zitting, haar vader werd tot de rechtszaak vastgehouden.

En toen was daar op dinsdag 23 juni na al die jaren de confrontatie met haar vader. ,,Die hele zittingsdag was bizar.

Ik had inzicht in het dossier, dus ik wist vrij goed hoe hij erin stond’’, blikt Suzanne terug. ,,Ik vond hem met name erg vermagerd. En weet je wat ik eigenlijk vooral dacht die dag?

Het is gewoon heel sneu. Het is zó onwijs sneu dit. Mijn hemel, wat heeft die man een schade aangericht. Niet alleen bij mij. Ik heb ook nog een moeder en een zusje die er nog slechter aan toe zijn dan ik.’’

Voor de maatschappij is het heel zwart-wit. Hij heeft vreselijke dingen gedaan, dus daar moet hij voor boeten. Voor Suzanne ligt het iets genuanceerder. Natuurlijk is ze boos.

,,Er zijn momenten geweest dat ik stampend door het huis gelopen heb.’’ Maar hoe je het ook wendt of keert: hij blijft haar biologische vader. ,,Het is heel ambivalent.

Ik heb ook goede herinneringen aan hem. We zijn vaak naar pretparken geweest. Als we iets leuks gingen doen, was dat met hem.

Ik ben me er bewust van dat ik die ouder-kind-band niet helemaal kan doorsnijden. Dat stuk van mij was ook blij dat hij hierin mee wilde gaan en niet gevochten heeft. Dat hij bekend heeft.’’

Appeltaart
Suzanne staat voorlopig niet open voor contact met haar vader. Het komende decennium draait het om háár. ,,Ik heb al decennia aan hem besteed.

Hij gaat voorlopig even brommen. Aan zijn drie jaar celstraf zit ook nog een proeftijd van drie jaar met een heleboel voorwaarden, dus hij is voorlopig nog niet klaar

. Hij wil heel graag appeltaart met me eten, had hij tegen de recherche gezegd. Of het zover gaat komen, ik betwijfel het. Er is een boel kapot.’’

Ze heeft niets dan lof over de manier waarop de politie, Slachtofferhulp Nederland en het OM haar behandeld hebben.

,,In het bijzonder echt een pluim voor de rechercheurs van de zedenpolitie. Het zijn gepassioneerde mensen die daar zitten om je te helpen.’’

”Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb neergelegd daar waar het hoort”
– Suzanne

Van haar aangifte heeft ze geen minuut spijt gehad. ,,Er zijn veel mensen in m’n omgeving heel sceptisch geweest. ,,Joh meid, doe het niet.

Je loopt tegen teleurstellingen aan, het wordt héél zwaar’’, zeiden ze.’’ Hoewel het zeker zwaar was, kan Suzanne lotgenoten zeker aanraden om in elk geval melding te doen.

,,Houd er rekening mee dat je je herinneringen en je verhaal op een rijtje moet hebben. Wacht ook niet tot je zestig bent, als het op je twintigste is gebeurd, maar neem de tijd. Ik ging het proces zonder verwachtingen in. Je hebt niks te verliezen. Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb neergelegd daar waar het hoort.’’

*Suzanne doet haar verhaal anoniem. Achternaam is bekend bij de redactie.

Shannon ziet de beelden nog voor zich: ‘Mijn dochter werd mis handeld op de crèche’

Dodelijke kattenziekte duikt op in Nederland